Πλάι στο κύμα.

Στό φανάρι είχε φρακάρει η κυκλοφορία από κάτι έργα πού κόψανε τον δρόμο στα δύο.....Επρεπε να γυρίσω πίσω ...φτού ...΄΄εφριξα.....γιά να κάνω τα ψώνια μου θα μού βγεί η ψυχή...Εφτασα στό σταυροδρόμι...κόκκινο το φανάρι.Δεξιά πάει στο Μάρκετ αριστερά στή Θάλασσα...Αχ η θάλασσα αχ τα κυματάκια της ο παφλασμός τους πόσο με ξεκουράζουνε με ανακουφίζουνε με λυτρώνει ο ήχος τους θαρείς από γήινα δεσμά,νερό ,νερό γαλάζιο μου νεράκι ..καί τα πουλιά  μαζί και τα πουλιά οι γλάροι    οι ελεύθερες κραυγές τους ....Τό φανάρι άναψε πράσινο και  έστριψα  αριστερά!!!

Μή με ξεχνάς...να 'ερχεσαι στα όνειρά μου.

Σε θυμάμαι όπως παλιά ,τότε πού οι θάλασσες σε προσμένανε να τής αρμενίσεις ...

Κάθε μέρα ψάρια μας κουβαλούσες...

 Σε θυμάμαι σάν το βράχο πού πάνω έσπαγαν τα κύμματα  και εσύ γελούσες δυνατα και έλεγες ,ας έρθουν και θα δούνε

Μή φοβάσαι τίποτα μού έλεγες ...τα πάντα γίνονται για το χρήμα γιατί έτσι νομίζουμε ότι κατέχουμε έξουσία ...στήν ουσία όλοι κορό'ιδα  είμαστε και θύματα των  επιθυμιών μας...και η αγάπη ?ρωτούσα...ο έρωτας ?Όλα είναι ένα πάθος ...  όσα λιγότερα πάθη έχεις ,τόσα λιγότερα θα πάθεις.

Κάνε ενα καφέ τώρα  και έλα να καπνίσουμε ένα τσιγάρο...και μη βιάζεσαι....καί εγώ ετρεχα να ικανοποιήσω κάθε  επιθυμία .Ζούσα μαζί σου!!!Ταξίδευα!!!Κάθε φορά και μιά περιπέτεια καθε περιπέτεια έγραφε  και μια μικρή αξέχαστη ιστορία στο βιβλίο της ζωής μαςΑύριο θα φύγουμε πρίν ξημερώσει μού έλεγες  και καθώς  κοιτούσα και δεν  μιλούσα χαμογελούσες  και ρωτούσες Ε???Δέν θα ξημερώσει αυριο???

Δέν θα έχει καλύτερο καιρό???

Δέν θα φύγουν τα μαύρα σύννεφα???

Θα δείς αύριο θα είναι καλύτερα....

Πάντοτε  ήτανε!!!

'Ο Φάρος και τα τρία του παιδιά'

Περπατούσα... τα βήματα και η καρδιά ένα προορισμό είχανε...να δώ ξανά τον Φάρο και ας γνώριζα ότι  ήτανε κλειστός παρατημένος έρημος..σβηστός...Ο Φάρος και απέναντι τα τρία του παιδιά έτσι  μας έλεγε η Μαμά καθώς πηγαίναμε τόν καθημερινό μας περίπατο...Λύγισαν τα πόδια μου καθώς τα είδα από μακριά να γέρνουνε...
Υποκύπτουν τα κτήρια εμπρός στής θάλασσας τα πόδια... .αργά και σιγανά γονατίζουν  σαν  άνθρωποι ανήμποροι γερασμένοι...παραμελημένοι....Ποθούσα να ξαναβρεθώ εκεί που μεγάλωσα εκεί πού έμαθα να αναπνέω .να αγαπάω να ζώ...να κολυμπάω..και ας μην ήτανε κανείς εκτός απ'τα χαλάσματα να με περιμένει..και όμως...το πρώτο πράγμα πού αντίκρυσα  στή ακτή ήταν το πυθάρι τών ευχών μας..Τό πυθάρι μας..Σπασμένο,ξεβρασμένο στήν  όχθη..Θυμάμαι...Κάθε μου μέρα και μια γραφή σ'ενα μικρό χαρτάκι  καί μιά ευχή κάθε ευχή και μιά προσδοκία , μιά προσευχή ,μια προσμονή ,μιά ανοικτή πόρτα στα σκαλοπάτια των ονείρων ...Νά  γίνει αυτό και εκείνο και το άλλο γέμιζε το πυθάρι μου όνειρα και ελπίδες.Αδέλφια,φίλες, φίλοι ,γνωστοί και άγνωστοι γίνωνταν θεατές στο παιχνίδι τών ευχών  και ο Φάρος εκεί να μας φωτίζει να μας προστατεύει γιά να πραγματοποιούνται όλα όσα θέλησαμε...Τί έγινε και μετά τόν παρατήσαμε?Γιατί φύγαμε?Γιατί όταν μετά από όλα οσα θέλαμε και αποκτήσαμε στόν Φάρο δεν γυρίσαμε?Γιατί ένα ευχαριστώ ποτέ δεν τού είπαμε..?..Πόσο αχάριστα και εγωιστικά φέρθηκαμε στό μόνο αληθινό φώς της ζωής ...Το πιθάρι των ευχών μας έσπασε  και τώρα πιά  όνειρα δέν γεννάει ..και ο Φάρος  δυστιχώς  κλειστός θα παραμείνει....δυσβάσταχτα αντέχω τήν ερειπωμένη παρουσία του...Θά κλείσω  ακόμα εναν κύκλο της ζωής  στην άμμο. ..  Φεύγωντας θα πάρω  γιά πάντα μέσα μου το φώς του ...

'Προσμονή'

Η κάφτρα του Ηλιου έμμελε να σβήσει  σε λίγα λεπτά...ο Ουρανός έκανε το τελευταίο τσιγάρο και μου έστειλε σινιάλα με τόν καπνό...

  ...Σήμερα το βράδυ  θα κάνει κρύο ...Ας κάνει σκέφτηκα...

και προσευχήθηκα....

Aγναντεύοντας...

Κάπου εκεί ..είσαι και εσύ.Μέσα στόν ήλιο πού βουλιάζει αργά και σέρνει μαζί του  τίς στιγμές τα λεπτά...τα δευτερόλεπτα ...τίς συνήθειες μας ...βραδιάζει σε λίγο...

• 
  
  Κάπου εκεί βρίσκεσαι,στα χρώματα  πού πνίγονται στά χρόνια.Στό μαύρο και το κόκκινο  σάν σβήνει ο ορίζοντας  και  η ορατότητα πέφτει στό μηδέν....Θύμάσαι? Νύχτωνε και έτρεχες πίσω από τα σκοτάδια....σάν πεταλούδα πού ψάχνει  αρώματα και σκιές μέσα στο ημίφως,νυχτολούλουδα σέ επίγειους  τεχνιτούς παράδεισους. Στα χρόνια τής μάταιης αναζήτησης ενός άπιαστου ονείρου  και μιάς κυνικής πραγματικότητας επιθημούσες  να  βρείς να μοιραστείς το πεταγμά ,μά μάταια ,ο καθένας  κρατούσε τή  τυφλή πορεία του μη βλέποντας και μη ακούωντας πέρα από τίς προσωπικές του επιθυμίες και φιλοδοξίες.Κάπου εκεί  ανάμεσα είπες να αμολύσεις στά ουράνια τή ψυχή σου... μά η πίστη πού είχες στόν εαυτό σου και η ελπίδα ότι δέν μπορεί ,θα υπάρχουν  σάν και σένα πλάσματα να συμπονούν να συμφωνούν και να χαράζουν ελπιδοφόρες πορείες, σε σταμάτησε...Στάθηκες χρόνια σε ένα μέρος χωρίς να πετας και αφουγκράστηκες   στήν  παλέτα τών ιδεών τήν παρουσία των ανθρώπων ...λίγοι οι καλοί.ελάχιστοι οι ικανοί.Τελικά όλοι  φοβούνται αλλά και όλοι να πετάξουνε θέλουν..Οταν ξαναφτερούγισες κράτησες τήν καλή σου μοίρα  για παρέα και  έφυγες  μαζί της μακριά! Τώρα στο παράθυρο αγναντεύοντας,γέμισαν τα δυό μου μάτια Θάλασσα..Κάπου εκεί η ζωή σου σε ένα παζλ και εγώ εδώ να προστατεύω τα κομμάτια του....Κάπου εκεί...Ας είμαστε  όλοι  καλά έστω και από μακριά...
  
  
  

Καλό βράδυ και καλό μας μήνα!!!

πελαγοδρομούμε...χωρίς Δημοκρατία...

Χάσαμε αιώνων διδασκαλία χάσαμε αιώνων ζωή.Ελευθερία,λέξη άγνωστη βαριά σκληρή σάν τον πέλεκυ πού γέρνει πάνω από το κεφάλι   πού ποτέ δέν έμελε να σηκώσεις...και αν λίγο τα κατάφερες στη μιά σου μεριά να σταθείς έμελε η άλλη να σου τα καταστρέψει ..Ελευθερία, Ισότητα, Σεβασμός...
Αυτό πού δέν κατάφερε κανένα φυσικό φαινόμενο στήν Ελλάδα τούς τελευταίους αιώνες το  κατάφερε ο Λαός της..τα τελευταία μεταπολεμικά χρόνια.Νά τήν εξαφανίσει. σχεδόν..να ισσοπεδώσει όλες τις αξίες της στο βωμό τού χρήματος...χρόνια ακούω διαφορετικές ιδεολογίες λέγανε ...και ποιά ειναι η μία και ποια η άλλη?
Ποιόν θεό πιστεύουν οι έλληνες?Καν δέν πιστευουνε ειδολολάτρες είναι...Δυο θεοί κουδουνίζουν τα μιαλά τους τόν έναν λένε χρήμα..τόν άλλον δόξα...
Σαν ελληνίδα δέν νιώθο καθόλου  σίγουρη ...ούτε κάν το πώς με αποκαλούν οι ξένοι Γκρεεκ? Oxι τους λέω Ελλάς ελληνίδα  είμαι, οι τούρκοι μάς αποκαλούσαν έτσι το 1821...πόσοι πέρασαν  και τι μα ς αφησαν και τι μας πήραν  ...Επειτα από  τόσα δεινά πού πέρασε η χώρα εξ αιτίας τού εμφυλίου κάπιοι ακόμα χωρισμένους μας θέλουνε εμείς μαλλώνουμε και τα τσακάλια χαίρονται ...ετσι σιγά σιγά μας ροκάνισαν οι ξένοι και τίποτα στο τέλος δέν θα μέινει για τά παιδιά σου τα παιδιά μου και τα παιδιά των παιδιων μας και η δημοκρατία θα είναι μόνο στα βιβλία και τα μουσεία θα κοκορεύονται κάπιοι πού πρώτοι ανακάλυψαν τήν αξία μας και  μας σκλάβωσαν και εμείς πού γεννηθήκαμε στό λίκνο του πολιτισμού τού κάλλους και τών τεχνών καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια και φιμωμένα στόματα θαρείς και αν το παιδί δεν καθήσει σε αμάξι πού λέει τζάμι ανοιξε δεν θα μεγαλώσει...και αν δεν φοράει αντιτας δεν θα τρέξει....
Ας χορέψουμε το λοιπόν τον χορό  τους εν γνώσει μας ότι η δημοκρατία γεννήθηκε στήν Ελλάδα και εδώ πρέπει να προοδεύσει για το καλο όλων τών καιρών...που έπονται...
Οσοι πιστοί παραμείνατε Ελληνες!

Το Μήλο κάτω από την Μηλιά...

Μηλιές ,Μηλιές γεμάτες κλώνους φορτωμένους με καρπούς ζουμερους και μυρωδάτους..Μηλιές κατάφορτες με γνώσεις του καλού και του κακου .. Μηλιές που ακούν τον Ανεμο και τα βάζουν μαζί του.Μηλιές που θα ζήσουν θα ευδοκιμήσουν και πάντα θα έχουνε μια θέση να ζήσει και το σκουλικάκι τους...Μηλιές ευγνομονούσες, φιλότιμες, χαρισματικές, ευεργετικές, πού προσφέρουν τον υγιή καρπό τους και μιλιά δε λένε !!!