'Ο Φάρος και τα τρία του παιδιά'

Περπατούσα... τα βήματα και η καρδιά ένα προορισμό είχανε...να δώ ξανά τον Φάρο και ας γνώριζα ότι  ήτανε κλειστός παρατημένος έρημος..σβηστός...Ο Φάρος και απέναντι τα τρία του παιδιά έτσι  μας έλεγε η Μαμά καθώς πηγαίναμε τόν καθημερινό μας περίπατο...Λύγισαν τα πόδια μου καθώς τα είδα από μακριά να γέρνουνε...
Υποκύπτουν τα κτήρια εμπρός στής θάλασσας τα πόδια... .αργά και σιγανά γονατίζουν  σαν  άνθρωποι ανήμποροι γερασμένοι...παραμελημένοι....Ποθούσα να ξαναβρεθώ εκεί που μεγάλωσα εκεί πού έμαθα να αναπνέω .να αγαπάω να ζώ...να κολυμπάω..και ας μην ήτανε κανείς εκτός απ'τα χαλάσματα να με περιμένει..και όμως...το πρώτο πράγμα πού αντίκρυσα  στή ακτή ήταν το πυθάρι τών ευχών μας..Τό πυθάρι μας..Σπασμένο,ξεβρασμένο στήν  όχθη..Θυμάμαι...Κάθε μου μέρα και μια γραφή σ'ενα μικρό χαρτάκι  καί μιά ευχή κάθε ευχή και μιά προσδοκία , μιά προσευχή ,μια προσμονή ,μιά ανοικτή πόρτα στα σκαλοπάτια των ονείρων ...Νά  γίνει αυτό και εκείνο και το άλλο γέμιζε το πυθάρι μου όνειρα και ελπίδες.Αδέλφια,φίλες, φίλοι ,γνωστοί και άγνωστοι γίνωνταν θεατές στο παιχνίδι τών ευχών  και ο Φάρος εκεί να μας φωτίζει να μας προστατεύει γιά να πραγματοποιούνται όλα όσα θέλησαμε...Τί έγινε και μετά τόν παρατήσαμε?Γιατί φύγαμε?Γιατί όταν μετά από όλα οσα θέλαμε και αποκτήσαμε στόν Φάρο δεν γυρίσαμε?Γιατί ένα ευχαριστώ ποτέ δεν τού είπαμε..?..Πόσο αχάριστα και εγωιστικά φέρθηκαμε στό μόνο αληθινό φώς της ζωής ...Το πιθάρι των ευχών μας έσπασε  και τώρα πιά  όνειρα δέν γεννάει ..και ο Φάρος  δυστιχώς  κλειστός θα παραμείνει....δυσβάσταχτα αντέχω τήν ερειπωμένη παρουσία του...Θά κλείσω  ακόμα εναν κύκλο της ζωής  στην άμμο. ..  Φεύγωντας θα πάρω  γιά πάντα μέσα μου το φώς του ...

'Προσμονή'

Η κάφτρα του Ηλιου έμμελε να σβήσει  σε λίγα λεπτά...ο Ουρανός έκανε το τελευταίο τσιγάρο και μου έστειλε σινιάλα με τόν καπνό...

  ...Σήμερα το βράδυ  θα κάνει κρύο ...Ας κάνει σκέφτηκα...

και προσευχήθηκα....

Aγναντεύοντας...

Κάπου εκεί ..είσαι και εσύ.Μέσα στόν ήλιο πού βουλιάζει αργά και σέρνει μαζί του  τίς στιγμές τα λεπτά...τα δευτερόλεπτα ...τίς συνήθειες μας ...βραδιάζει σε λίγο...

• 
  
  Κάπου εκεί βρίσκεσαι,στα χρώματα  πού πνίγονται στά χρόνια.Στό μαύρο και το κόκκινο  σάν σβήνει ο ορίζοντας  και  η ορατότητα πέφτει στό μηδέν....Θύμάσαι? Νύχτωνε και έτρεχες πίσω από τα σκοτάδια....σάν πεταλούδα πού ψάχνει  αρώματα και σκιές μέσα στο ημίφως,νυχτολούλουδα σέ επίγειους  τεχνιτούς παράδεισους. Στα χρόνια τής μάταιης αναζήτησης ενός άπιαστου ονείρου  και μιάς κυνικής πραγματικότητας επιθημούσες  να  βρείς να μοιραστείς το πεταγμά ,μά μάταια ,ο καθένας  κρατούσε τή  τυφλή πορεία του μη βλέποντας και μη ακούωντας πέρα από τίς προσωπικές του επιθυμίες και φιλοδοξίες.Κάπου εκεί  ανάμεσα είπες να αμολύσεις στά ουράνια τή ψυχή σου... μά η πίστη πού είχες στόν εαυτό σου και η ελπίδα ότι δέν μπορεί ,θα υπάρχουν  σάν και σένα πλάσματα να συμπονούν να συμφωνούν και να χαράζουν ελπιδοφόρες πορείες, σε σταμάτησε...Στάθηκες χρόνια σε ένα μέρος χωρίς να πετας και αφουγκράστηκες   στήν  παλέτα τών ιδεών τήν παρουσία των ανθρώπων ...λίγοι οι καλοί.ελάχιστοι οι ικανοί.Τελικά όλοι  φοβούνται αλλά και όλοι να πετάξουνε θέλουν..Οταν ξαναφτερούγισες κράτησες τήν καλή σου μοίρα  για παρέα και  έφυγες  μαζί της μακριά! Τώρα στο παράθυρο αγναντεύοντας,γέμισαν τα δυό μου μάτια Θάλασσα..Κάπου εκεί η ζωή σου σε ένα παζλ και εγώ εδώ να προστατεύω τα κομμάτια του....Κάπου εκεί...Ας είμαστε  όλοι  καλά έστω και από μακριά...
  
  
  

Καλό βράδυ και καλό μας μήνα!!!

πελαγοδρομούμε...χωρίς Δημοκρατία...

Χάσαμε αιώνων διδασκαλία χάσαμε αιώνων ζωή.Ελευθερία,λέξη άγνωστη βαριά σκληρή σάν τον πέλεκυ πού γέρνει πάνω από το κεφάλι   πού ποτέ δέν έμελε να σηκώσεις...και αν λίγο τα κατάφερες στη μιά σου μεριά να σταθείς έμελε η άλλη να σου τα καταστρέψει ..Ελευθερία, Ισότητα, Σεβασμός...
Αυτό πού δέν κατάφερε κανένα φυσικό φαινόμενο στήν Ελλάδα τούς τελευταίους αιώνες το  κατάφερε ο Λαός της..τα τελευταία μεταπολεμικά χρόνια.Νά τήν εξαφανίσει. σχεδόν..να ισσοπεδώσει όλες τις αξίες της στο βωμό τού χρήματος...χρόνια ακούω διαφορετικές ιδεολογίες λέγανε ...και ποιά ειναι η μία και ποια η άλλη?
Ποιόν θεό πιστεύουν οι έλληνες?Καν δέν πιστευουνε ειδολολάτρες είναι...Δυο θεοί κουδουνίζουν τα μιαλά τους τόν έναν λένε χρήμα..τόν άλλον δόξα...
Σαν ελληνίδα δέν νιώθο καθόλου  σίγουρη ...ούτε κάν το πώς με αποκαλούν οι ξένοι Γκρεεκ? Oxι τους λέω Ελλάς ελληνίδα  είμαι, οι τούρκοι μάς αποκαλούσαν έτσι το 1821...πόσοι πέρασαν  και τι μα ς αφησαν και τι μας πήραν  ...Επειτα από  τόσα δεινά πού πέρασε η χώρα εξ αιτίας τού εμφυλίου κάπιοι ακόμα χωρισμένους μας θέλουνε εμείς μαλλώνουμε και τα τσακάλια χαίρονται ...ετσι σιγά σιγά μας ροκάνισαν οι ξένοι και τίποτα στο τέλος δέν θα μέινει για τά παιδιά σου τα παιδιά μου και τα παιδιά των παιδιων μας και η δημοκρατία θα είναι μόνο στα βιβλία και τα μουσεία θα κοκορεύονται κάπιοι πού πρώτοι ανακάλυψαν τήν αξία μας και  μας σκλάβωσαν και εμείς πού γεννηθήκαμε στό λίκνο του πολιτισμού τού κάλλους και τών τεχνών καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια και φιμωμένα στόματα θαρείς και αν το παιδί δεν καθήσει σε αμάξι πού λέει τζάμι ανοιξε δεν θα μεγαλώσει...και αν δεν φοράει αντιτας δεν θα τρέξει....
Ας χορέψουμε το λοιπόν τον χορό  τους εν γνώσει μας ότι η δημοκρατία γεννήθηκε στήν Ελλάδα και εδώ πρέπει να προοδεύσει για το καλο όλων τών καιρών...που έπονται...
Οσοι πιστοί παραμείνατε Ελληνες!

Το Μήλο κάτω από την Μηλιά...

Μηλιές ,Μηλιές γεμάτες κλώνους φορτωμένους με καρπούς ζουμερους και μυρωδάτους..Μηλιές κατάφορτες με γνώσεις του καλού και του κακου .. Μηλιές που ακούν τον Ανεμο και τα βάζουν μαζί του.Μηλιές που θα ζήσουν θα ευδοκιμήσουν και πάντα θα έχουνε μια θέση να ζήσει και το σκουλικάκι τους...Μηλιές ευγνομονούσες, φιλότιμες, χαρισματικές, ευεργετικές, πού προσφέρουν τον υγιή καρπό τους και μιλιά δε λένε !!!

Περαστικός είναι καί θά είναι...

Τα σύννεφα αλλάζουνε μορφές ταξιδεύοντας..

Τα σύννεφα !!!Από παιδί μου άρεσε να απολαμβάνω την ώρα τού δειλινού τα σχήματα και τα χρώματα,τα έβρισκα θαυμαστά,φανταστικά .Καράβια,γλάροι,μορφές γελαστών ανθρώπων,χέρια πού ενώνονται και χαιρετιούνται εγκάρδια ,άγγελοι πού φτερουγίζουν ,γυναίκες πού δακρύζουν,πουλιά πού χάνονται στη δύση,προβατάκια πού βόσκουνε αμέριμνα η τεράστιοι κροκόδειλοι πού χάσκουν με ανοικτό το στόμα και πορφυρίζουν στό πέρασμα της κατακκόκινης ηλιαχτίδας...Πόσες ουράνιες παραστάσεις απεικονήσεις μιάς φανταστικής σκιτσογράφου πού καθώς εδώ καί χρόνια τήν παρακολουθώ μου έμαθε να περιμένω να αλλάξει ο καιρός και όχι ο Ανθρωπος .Τα σύννεφα είναι περαστικά ,είναι άστατα,είναι πολύχρωμα και παιχνιδιάρικα ,γίνονται και κλαψιάρικα γίνονται και γκρινιάρικα γίνονται και απειλητικά,και όλα αυτά καθώς μας προσπερνάνε,σαν βασανάκι μας καθημερινο... σαν τις ξαφνικές τις μπόρες,πού μάταια ψάχνεις και πουθενά απάγκιο ...[δ] εν.. έχεις...

Τα σύννεφα αλλάζουνε μορφές ταξιδεύοντας ...και κουβαλάνε επάνω τους τού κόσμου τις αποσκευές ...τα δάκρια καί τά χαμόγελα του...

Τα όνειρα των ανθρώπων οι επιθυμίες και οι ευχές σε συννεφάκια αρπάζονται και ταξιδεύουν στο Σύμπαν για να πάνε ψηλά.

Γιατί μόνο Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος εξελίσσονται οι διαθέσεις και οι προθέσεις μας[λέω]

Σέ όλους και ιδιαίτερα σε οσους δεν αντέχουν τίς κακοκαιρίες , τίς μονότονες καί σκοτεινές μέρες και νύκτες τού χειμώνα...Ευχωμαι καλό μας μήνα καί νά ανακατεύουμε πιο συχνά τήν παλέτα τών χρωμάτων πού κρύβουμε μέσα μας γιά να τα κάνουμε ολα πιο φωτεινά!

Δίχως Επιστροφή...

Είχε μιά απόλυτη ευθεία η όχθη πού μέ γέννησε,μιά αλλόκοτη ισιάδα γιά ποτάμι...

Είχε μουσικές ή όχθη πού μέ έθρεψε...μουσικές αλαργινές πού μιλούσαν γιά μιά πατρίδα άλλη...

Είχε πλάσματα πού τή γή δέν πατούσαν,μόνο δίπλα μου πετούσαν καί μου τραγουδούσαν...Ολα χαμογελούσαν...

Πιό κάτω είχε μιά στροφή πού μόνο κάπιοι άλλοι τολμούσαν να περάσουνε ...να βρούνε λένε ΄τη πηγή νά πιούν τό αθάνατο νερό ποτέ νά μή γεράσουνε...

Ναί...Εχει πιό κάτω μιά στροφή μού έλεγε ό Πατέρας μά άν

θελήσεις γιά να πάς ένα σού λεω μόνο...Δέν έχει επιστροφή...