Ανεμοχάδια.........

Στό πρώτο φώς τής χαραυγής....Μιά παραλία άδεια...



Μά, καταμεσής στό πέλαγος αρμένιζαν καράβια!!!



Καράβια πού τα χαίδευε Ανεμος χρυσομάλλης!!!



Από τα πέρα, τα βαθιά, τής Θάλασσας τά σπλάχνα,καράβια μάς προσπέρασαν...
δίχως νά βγάλουν άχνα...




Αθόρυβα καί σιγανά.Τά απόνερα τους έφτασαν στά πόδια μας μπροστά...

Γυνή καί Θάλασσα...

....Καθόμουνα δίπλα της...ο συνεχής παφλασμός της ακολουθούσε τήν πορεία της σκέψης μου ,αδιάκοπα ασταμάτητα, επαναλλαμβανόμενα ...Έλα φύγε, Ελα φύγε,Ελα φύγε....Καθόμουνα σέ εκείνη τη θέση διπλωμένη στα γόνατα καί παρατηρούσα όλο εκείνο τό μεγαλείο ,τό αδιάκοπο πήγαινέλα ...Από την άμμο τη ψιλή ίσαμε με όλη της τήν επιφάνεια η Θάλασσα αστραφτοκοπούσε....χιλιάδες λάμψεις ....λέξεις καί μουρμουρητά... αναπάντεχα απροσδόκητα καί ξαφνικά...
Οτι τήν άγγιζε αντιδρούσε καί εγώ γιαλός της ....Κάθε μέρα θάλασσσα...καί εγώ νά της μιλάω...
Επιτέλους είχα κάπου να τα πω ,χωρίς να σταματάω...

καί ο Ναυτίλος απαντούσε...













Μοιάζεται...Σάν δυό σταγόνες τής βροχής ,πού τό ποτάμι της ζωης μαζί, σας ταξιδευει ....

Μοιάζεται....Θαλασσα εσύ Γυναίκα αυτή τό Πυρ ας περισεύει...

Καλημερα ...Πατριδα...

Νάμουν στο Αιγαιο γλαρος...

Στο Αγγελοχωρι Φαρος...

Ν'αμουν πετρα Σαντορινης...

και ουζακι Μυτιληνης...

Ξυπνα...ερχωνται ανθρωποι...

...ξυπνα σου λεμε...θα μας δουν θα μας κυνηγησουν


...Ξυπνα να παμε αλλου... οι ανθρωποι ειναι


αδιστακτοι οτι δεν κατανοουν το φοβουνται και το εξοντωνουν


τιποτα δεν μενει ορθιο στη βλακωδη μανια τους για


κατακτηση για εξουσια για προβολη ...Ξυπνα επιτελους και μη τους ρωτας ξανα αν ο αδελφος σου ζει...δεν θελουμε να βλεπουμε συνεχως ναυαγια ...γεμισες ναυαγια τον βυθο.... και εμεις πια χασαμε την εμπιστοσυνη μας και δεν τους μεταφερουμε στη στερια...Ξυπνα να φυγουμε γιατι μας παρασυρει το ρευμα...και εμεις τωρα βρεθηκαμε στου φεγγαριου το περασμα...

Του Μαη τα χαμογελα...

Το ωραιο δεν φτανει να ειναι ανθρωπινο...Αρκει μονο να ειναι Θεικο... χαμογελατε ειναι μεταδοτικο...

Ποσος χρονος περασε?

Τιποτα κοινο δεν μας δενει πια...η ετσι νομιζω...Εσυ εισαι ενας αλλος εαυτος που μαζι του με δενει ενα παζλ απο θολες εικονες και κατι δακρυβρεχτες ιστοριες αγαπης γεματες ζηλια παθος και ορεξη για εκδικιση .Η αγαπη βγηκε βολτα σε αλλες γειτονιες χορεψε και γελασε με αλλα ματια...Η αγαπη σου απουσιαζε και απουσιαζει...

Η ζωη ειναι μυστηρια περιεργη και πορνη και αγια και εσυ ενας ανθρωπος που ξεπερασε τα ορια του ...Ετρεξες πολυ και με προσπερασες. τωρα ?Τωρα πρεπει να ερθεις λιγο πισω για να με βρεις μπροστα...και τι θα δεις...Παει το κοριτσακι ...

Ο χρονος τελειωνει...

Απομαχος Αρμενιστης δεσμιος της γης...

Τι να σας πω...Ταξιδεψα ...και εσεις το ξερετε ηδη...πως ολη η ιστορια μας γραφετε στο ταξιδι....

Τωρα οτι και να σας πω για ολα αυτα που ειδα...πολλα ταξιδια γινανε χωρις καν μια πυξιδα...

Πυξιδα ειχα τ'αστρο του και Φαρο τη καρδια μου...Αρμενιζα στα πελαγα και παντα συντροφια μου για φιλους ειχα τα πουλια ναυτες στα σωθικα μου...κλαιγαν και τους νανουριζα μεθουσαν και ξερνουσαν μα οπου και αν επηγαιναν σε μενανε γυρνουσαν...

Τωρα...εδω...στ'απονερα...Τα ισαλα μου εξω...Το δεσιμο μου με τη γη να δω ποσο θ'αντεξω...

Μου λειπουν τα ναυτακια μου ξεφτισαν τα σκοινια μου οι γλαροι μου απομειναν στερνη παρηγορια μου...Τραβηξου κι'εσυ θαλασσα ασε με να πλαγιασω μη με κρατας στ'απονερα ...ποθω να ησυχασω....