ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑ.

Δέν κατάλαβα πώς, ξαφνικά βρέθηκα  με πυρετό καί συνάχι...
Από την προπαραμονή μιά αδιαθεσία μία κομάρα θαρείς καί ο εαυτός δέν θέλει να προχωρήσει να δεί τίς μέρες πού θάρθουνε  τι θα ακολουθήσει...
Ενας χρόνος σε λίγο  θα κλείσει ...
Δίχως μπαμπά ,χωρίς αστεία καί γέλια καί ουζάκια καί ψαρέματα καί μαλώματα καί μπερδέματα με τίς πετονιές...καί πετάξου να μού πάρεις τσιγάρα...καί κάνε ένα καφέ...καί κάνε ψιλά γιά τα παιδάκια πού θα  έρθουν να πούνε τα κάλαντα....................................................................................................................................

καί αντί να έχω ανθρώπους απέναντι μου να με κοιτάζουν ΄΄εντρομοι μη τυχόν κάθε φορά πού θα φτερνίζωμαι πάθουνε κάτι, καθήσαμε  σπίτι  Χριστουγεννιάτικα . ..Η αγάπη  μου με κοίταζε στα μάτια να   δεί  πόσο αισθάνωμαι καλά .Καλά είμαι αγάπη μου καί γιά να στό αποδείξω όσο εσύ θα ανάβεις τη φωτιά γιά να φάμε  εγώ θα ζωγραφίζω...αυτόν τον τοίχο ..Μά είπες ότι τα χέρια σου πονάνε κάτσε μη κουράζεσαι..όχι αγάπη μου  το σώμα είναι αδιάθετο ,εγώ  θα ταξιδεύω...στίς ανοιχτές τίς θάλασσες τόν φόβο θα παλέβω....

  .καί σαν έρθει το απόβραδο το βαρκάκι μας θα γυρίζει στή στεριά

γεμάτο από καλή ψαριά!!!

Ο Φάρος μας εδώ να μας φωτίζει  γιά πάντα!!!.

Τό κρυολόγημα κράτησε λίγο...τόν πυρετό τόν έσβησε ο βαρδάρης...

Σήμερα είμαι καλύτερα!!!Η ζωγραφιά θα τελειώσει καί αυτή με τον καιρό...η πίκρα μου επίσης... Ελπίζω!!!
Καλή χρονιά σας εύχομαι  με αγάπη υγεία καί χαρά καί να μη μας λείψει ποτέ η διάθεση γιά χρωματιστά ταξίδια  στη ζωή μας.
Φιλιά.

΄Αγια Νύχτα!

Αγια νύκτα γεννήθηκε η αγάπη  καί έλαμψε άστρο λαμπρό στό στερέωμα!!!


Εύχομαι να φωτίζει γιά πάντα τήν Φάτνη τής ψυχής μας!!!

Χρόνια πολλά σας εύχομαι γεμάτα αγάπη δύναμη καί υπομονή πού μας είναι απαραίτητα γιά να αντιμετωπίζουμε τόν κάθε Ηρώδη πού θα βρεθεί στό διάβα μας...

ΑΥΡΙΟ.

Απέναντι  μου έχω τή δύση...πίσω μου τήν Ανατολή ...το  πιό γλυκό  καί ζωντανό μου όνειρο ...... πάει να σβήσει...
Τό αποχαιρετώ μέ ένα φιλί...
Εδώ τώρα βραδιάζει, τό φώς τής κάμαρας αλλάζει.... μετά τα κόκκινα καί τα μαβιά θα πέσουν τα σκοτάδια...Δέν θέλω φώτα τεχνιτά ,ούτε ανθρώπους πού ζούνε μηχανικά...
Πρέπει να μάθω να ζώ στά σκοτεινά... Συντροφιά μου θα έχω τα φιλιά πού χάρησα ...καί το αύριο πού δεν λαχτάρισα θε νάρθει .....

Πλάι στο κύμα.

Στό φανάρι είχε φρακάρει η κυκλοφορία από κάτι έργα πού κόψανε τον δρόμο στα δύο.....Επρεπε να γυρίσω πίσω ...φτού ...΄΄εφριξα.....γιά να κάνω τα ψώνια μου θα μού βγεί η ψυχή...Εφτασα στό σταυροδρόμι...κόκκινο το φανάρι.Δεξιά πάει στο Μάρκετ αριστερά στή Θάλασσα...Αχ η θάλασσα αχ τα κυματάκια της ο παφλασμός τους πόσο με ξεκουράζουνε με ανακουφίζουνε με λυτρώνει ο ήχος τους θαρείς από γήινα δεσμά,νερό ,νερό γαλάζιο μου νεράκι ..καί τα πουλιά  μαζί και τα πουλιά οι γλάροι    οι ελεύθερες κραυγές τους ....Τό φανάρι άναψε πράσινο και  έστριψα  αριστερά!!!

Μή με ξεχνάς...να 'ερχεσαι στα όνειρά μου.

Σε θυμάμαι όπως παλιά ,τότε πού οι θάλασσες σε προσμένανε να τής αρμενίσεις ...

Κάθε μέρα ψάρια μας κουβαλούσες...

 Σε θυμάμαι σάν το βράχο πού πάνω έσπαγαν τα κύμματα  και εσύ γελούσες δυνατα και έλεγες ,ας έρθουν και θα δούνε

Μή φοβάσαι τίποτα μού έλεγες ...τα πάντα γίνονται για το χρήμα γιατί έτσι νομίζουμε ότι κατέχουμε έξουσία ...στήν ουσία όλοι κορό'ιδα  είμαστε και θύματα των  επιθυμιών μας...και η αγάπη ?ρωτούσα...ο έρωτας ?Όλα είναι ένα πάθος ...  όσα λιγότερα πάθη έχεις ,τόσα λιγότερα θα πάθεις.

Κάνε ενα καφέ τώρα  και έλα να καπνίσουμε ένα τσιγάρο...και μη βιάζεσαι....καί εγώ ετρεχα να ικανοποιήσω κάθε  επιθυμία .Ζούσα μαζί σου!!!Ταξίδευα!!!Κάθε φορά και μιά περιπέτεια καθε περιπέτεια έγραφε  και μια μικρή αξέχαστη ιστορία στο βιβλίο της ζωής μαςΑύριο θα φύγουμε πρίν ξημερώσει μού έλεγες  και καθώς  κοιτούσα και δεν  μιλούσα χαμογελούσες  και ρωτούσες Ε???Δέν θα ξημερώσει αυριο???

Δέν θα έχει καλύτερο καιρό???

Δέν θα φύγουν τα μαύρα σύννεφα???

Θα δείς αύριο θα είναι καλύτερα....

Πάντοτε  ήτανε!!!

'Ο Φάρος και τα τρία του παιδιά'

Περπατούσα... τα βήματα και η καρδιά ένα προορισμό είχανε...να δώ ξανά τον Φάρο και ας γνώριζα ότι  ήτανε κλειστός παρατημένος έρημος..σβηστός...Ο Φάρος και απέναντι τα τρία του παιδιά έτσι  μας έλεγε η Μαμά καθώς πηγαίναμε τόν καθημερινό μας περίπατο...Λύγισαν τα πόδια μου καθώς τα είδα από μακριά να γέρνουνε...
Υποκύπτουν τα κτήρια εμπρός στής θάλασσας τα πόδια... .αργά και σιγανά γονατίζουν  σαν  άνθρωποι ανήμποροι γερασμένοι...παραμελημένοι....Ποθούσα να ξαναβρεθώ εκεί που μεγάλωσα εκεί πού έμαθα να αναπνέω .να αγαπάω να ζώ...να κολυμπάω..και ας μην ήτανε κανείς εκτός απ'τα χαλάσματα να με περιμένει..και όμως...το πρώτο πράγμα πού αντίκρυσα  στή ακτή ήταν το πυθάρι τών ευχών μας..Τό πυθάρι μας..Σπασμένο,ξεβρασμένο στήν  όχθη..Θυμάμαι...Κάθε μου μέρα και μια γραφή σ'ενα μικρό χαρτάκι  καί μιά ευχή κάθε ευχή και μιά προσδοκία , μιά προσευχή ,μια προσμονή ,μιά ανοικτή πόρτα στα σκαλοπάτια των ονείρων ...Νά  γίνει αυτό και εκείνο και το άλλο γέμιζε το πυθάρι μου όνειρα και ελπίδες.Αδέλφια,φίλες, φίλοι ,γνωστοί και άγνωστοι γίνωνταν θεατές στο παιχνίδι τών ευχών  και ο Φάρος εκεί να μας φωτίζει να μας προστατεύει γιά να πραγματοποιούνται όλα όσα θέλησαμε...Τί έγινε και μετά τόν παρατήσαμε?Γιατί φύγαμε?Γιατί όταν μετά από όλα οσα θέλαμε και αποκτήσαμε στόν Φάρο δεν γυρίσαμε?Γιατί ένα ευχαριστώ ποτέ δεν τού είπαμε..?..Πόσο αχάριστα και εγωιστικά φέρθηκαμε στό μόνο αληθινό φώς της ζωής ...Το πιθάρι των ευχών μας έσπασε  και τώρα πιά  όνειρα δέν γεννάει ..και ο Φάρος  δυστιχώς  κλειστός θα παραμείνει....δυσβάσταχτα αντέχω τήν ερειπωμένη παρουσία του...Θά κλείσω  ακόμα εναν κύκλο της ζωής  στην άμμο. ..  Φεύγωντας θα πάρω  γιά πάντα μέσα μου το φώς του ...

'Προσμονή'

Η κάφτρα του Ηλιου έμμελε να σβήσει  σε λίγα λεπτά...ο Ουρανός έκανε το τελευταίο τσιγάρο και μου έστειλε σινιάλα με τόν καπνό...

  ...Σήμερα το βράδυ  θα κάνει κρύο ...Ας κάνει σκέφτηκα...

και προσευχήθηκα....