Το Μήλο κάτω από την Μηλιά...

Μηλιές ,Μηλιές γεμάτες κλώνους φορτωμένους με καρπούς ζουμερους και μυρωδάτους..Μηλιές κατάφορτες με γνώσεις του καλού και του κακου .. Μηλιές που ακούν τον Ανεμο και τα βάζουν μαζί του.Μηλιές που θα ζήσουν θα ευδοκιμήσουν και πάντα θα έχουνε μια θέση να ζήσει και το σκουλικάκι τους...Μηλιές ευγνομονούσες, φιλότιμες, χαρισματικές, ευεργετικές, πού προσφέρουν τον υγιή καρπό τους και μιλιά δε λένε !!!

Περαστικός είναι καί θά είναι...

Τα σύννεφα αλλάζουνε μορφές ταξιδεύοντας..

Τα σύννεφα !!!Από παιδί μου άρεσε να απολαμβάνω την ώρα τού δειλινού τα σχήματα και τα χρώματα,τα έβρισκα θαυμαστά,φανταστικά .Καράβια,γλάροι,μορφές γελαστών ανθρώπων,χέρια πού ενώνονται και χαιρετιούνται εγκάρδια ,άγγελοι πού φτερουγίζουν ,γυναίκες πού δακρύζουν,πουλιά πού χάνονται στη δύση,προβατάκια πού βόσκουνε αμέριμνα η τεράστιοι κροκόδειλοι πού χάσκουν με ανοικτό το στόμα και πορφυρίζουν στό πέρασμα της κατακκόκινης ηλιαχτίδας...Πόσες ουράνιες παραστάσεις απεικονήσεις μιάς φανταστικής σκιτσογράφου πού καθώς εδώ καί χρόνια τήν παρακολουθώ μου έμαθε να περιμένω να αλλάξει ο καιρός και όχι ο Ανθρωπος .Τα σύννεφα είναι περαστικά ,είναι άστατα,είναι πολύχρωμα και παιχνιδιάρικα ,γίνονται και κλαψιάρικα γίνονται και γκρινιάρικα γίνονται και απειλητικά,και όλα αυτά καθώς μας προσπερνάνε,σαν βασανάκι μας καθημερινο... σαν τις ξαφνικές τις μπόρες,πού μάταια ψάχνεις και πουθενά απάγκιο ...[δ] εν.. έχεις...

Τα σύννεφα αλλάζουνε μορφές ταξιδεύοντας ...και κουβαλάνε επάνω τους τού κόσμου τις αποσκευές ...τα δάκρια καί τά χαμόγελα του...

Τα όνειρα των ανθρώπων οι επιθυμίες και οι ευχές σε συννεφάκια αρπάζονται και ταξιδεύουν στο Σύμπαν για να πάνε ψηλά.

Γιατί μόνο Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος εξελίσσονται οι διαθέσεις και οι προθέσεις μας[λέω]

Σέ όλους και ιδιαίτερα σε οσους δεν αντέχουν τίς κακοκαιρίες , τίς μονότονες καί σκοτεινές μέρες και νύκτες τού χειμώνα...Ευχωμαι καλό μας μήνα καί νά ανακατεύουμε πιο συχνά τήν παλέτα τών χρωμάτων πού κρύβουμε μέσα μας γιά να τα κάνουμε ολα πιο φωτεινά!

Δίχως Επιστροφή...

Είχε μιά απόλυτη ευθεία η όχθη πού μέ γέννησε,μιά αλλόκοτη ισιάδα γιά ποτάμι...

Είχε μουσικές ή όχθη πού μέ έθρεψε...μουσικές αλαργινές πού μιλούσαν γιά μιά πατρίδα άλλη...

Είχε πλάσματα πού τή γή δέν πατούσαν,μόνο δίπλα μου πετούσαν καί μου τραγουδούσαν...Ολα χαμογελούσαν...

Πιό κάτω είχε μιά στροφή πού μόνο κάπιοι άλλοι τολμούσαν να περάσουνε ...να βρούνε λένε ΄τη πηγή νά πιούν τό αθάνατο νερό ποτέ νά μή γεράσουνε...

Ναί...Εχει πιό κάτω μιά στροφή μού έλεγε ό Πατέρας μά άν

θελήσεις γιά να πάς ένα σού λεω μόνο...Δέν έχει επιστροφή...

Ανεμοχάδια.........

Στό πρώτο φώς τής χαραυγής....Μιά παραλία άδεια...



Μά, καταμεσής στό πέλαγος αρμένιζαν καράβια!!!



Καράβια πού τα χαίδευε Ανεμος χρυσομάλλης!!!



Από τα πέρα, τα βαθιά, τής Θάλασσας τά σπλάχνα,καράβια μάς προσπέρασαν...
δίχως νά βγάλουν άχνα...




Αθόρυβα καί σιγανά.Τά απόνερα τους έφτασαν στά πόδια μας μπροστά...

Γυνή καί Θάλασσα...

....Καθόμουνα δίπλα της...ο συνεχής παφλασμός της ακολουθούσε τήν πορεία της σκέψης μου ,αδιάκοπα ασταμάτητα, επαναλλαμβανόμενα ...Έλα φύγε, Ελα φύγε,Ελα φύγε....Καθόμουνα σέ εκείνη τη θέση διπλωμένη στα γόνατα καί παρατηρούσα όλο εκείνο τό μεγαλείο ,τό αδιάκοπο πήγαινέλα ...Από την άμμο τη ψιλή ίσαμε με όλη της τήν επιφάνεια η Θάλασσα αστραφτοκοπούσε....χιλιάδες λάμψεις ....λέξεις καί μουρμουρητά... αναπάντεχα απροσδόκητα καί ξαφνικά...
Οτι τήν άγγιζε αντιδρούσε καί εγώ γιαλός της ....Κάθε μέρα θάλασσσα...καί εγώ νά της μιλάω...
Επιτέλους είχα κάπου να τα πω ,χωρίς να σταματάω...

καί ο Ναυτίλος απαντούσε...













Μοιάζεται...Σάν δυό σταγόνες τής βροχής ,πού τό ποτάμι της ζωης μαζί, σας ταξιδευει ....

Μοιάζεται....Θαλασσα εσύ Γυναίκα αυτή τό Πυρ ας περισεύει...

Καλημερα ...Πατριδα...

Νάμουν στο Αιγαιο γλαρος...

Στο Αγγελοχωρι Φαρος...

Ν'αμουν πετρα Σαντορινης...

και ουζακι Μυτιληνης...

Ξυπνα...ερχωνται ανθρωποι...

...ξυπνα σου λεμε...θα μας δουν θα μας κυνηγησουν


...Ξυπνα να παμε αλλου... οι ανθρωποι ειναι


αδιστακτοι οτι δεν κατανοουν το φοβουνται και το εξοντωνουν


τιποτα δεν μενει ορθιο στη βλακωδη μανια τους για


κατακτηση για εξουσια για προβολη ...Ξυπνα επιτελους και μη τους ρωτας ξανα αν ο αδελφος σου ζει...δεν θελουμε να βλεπουμε συνεχως ναυαγια ...γεμισες ναυαγια τον βυθο.... και εμεις πια χασαμε την εμπιστοσυνη μας και δεν τους μεταφερουμε στη στερια...Ξυπνα να φυγουμε γιατι μας παρασυρει το ρευμα...και εμεις τωρα βρεθηκαμε στου φεγγαριου το περασμα...