Τι κρίμα...

Μια γκρεμισμένη κατοικία...Πεθάνανε άδοξα και αυτοί πού έκτισαν το σπίτι ,κάποτε...

Μια ξεχασμένη ιστορία γραμένη σε  ερείπια...Μόνο η πρόσοψη θυμίζει το ένδοξο της παρελθόν...

Μα τι κρίμα που δεν θα υπάρχουνε βιβλιοθήκες για να διαβάσουμε την ιστορία της πιά....

 Κλείνουνε οι βιβλιοθήκες...κλείνουνε και τα σχολεία...Ερημα χωριά....

 -και δεν θα μείνει ούτε εικόνα ούτε λέξη που να περιγράφει από το παρελθόν της την αλήθεια???
-Ολα θα θαφτούν???
-Ολα αλλά θα αναγεννηθούν βασισμένα σε άλλα πρότυπα...Ξένα αυτή τη φορά................................

Τα κτήρια τα παλιά ...αρχοντικά κτισμένα...κοιτάζουνε λυπημένα και εμείς αδιάφοροι  για την ποιότητα.... Μια ακόρεστη μανία ενα σαρωτικό τσουνάμι που τα ισσοπέδωσε όλα...Ηθική ,τάξη ,νόμους ,αρχές...Προκαλώντας την μοίρα μας ολοένα και πιό πολύ ...αντί να αναστυλώνουμε γκρεμίζουμε...κυνηγώντας και την τελευταία χίμαιρα της δήθεν καλοπέρασης ...και δεν το βλέπουμε οι φτωχοί ότι το πολύ πουθενά δεν οφελεί...
Εξω ο αέρας ουρλιάζει φέρνωντας αόρατες οσμές...τα σκυλιά ανυσηχα γαυγίζουν...κάποιος είναι εκεί έξω.................................................................................................................................................
Ο Ξένιος Ζεύς πέθανε πρόπερσι. Φέτος κλείνουμε τα τρία του χρόνια...Κανένας δεν θα υποδεχεται χαμογελαστός κανέναν πιά..Το σπίτι  έκλεισε....Θλιβεροί και ερειπωμένοι...και οι μνήμες θα θαφτούνε κι'αυτές μαζί με τις τροφές που καταναλώνοντας τες θα έρχεται και η αμνησία η ολική...
Τι κρίμα ...Μιά ερειπωμένη κατοικία και τα παιδιά παίζουνε στα χαλάσματα...Τι ειρωνεία...
Μιά αφιλόξενη Ελλάδα...για τους ίδιους τους  εναπομείναντες Ελληνες...Μιά ξεχασμένη ιστορία..............................................................................................................................
Τι κρίμα.....
-Ναί αν γίνουνε έτσι θα είναι κρίμα...και άδικο...μα αυτό...ποιός άνθρωπος  το θέλει..???Πόσο μάλλον οι Ελληνες πού έχουνε μέσα τους Θεό......τώρα ποιόν απ'όλους??? Αυτή είναι  μια άλλη ιστορία......!

Elis Pandora

Elis Pandora
Καλημέρα φίλοι μου!

Καλό μας ταξίδι...σ'αυτή τη χρονιά!

Ας γυρίσουν οι μνήμες πίσω...να ανασυντάξουμε όσα ξεχάσαμε .Όλα όσα μας μάθανε οι παππούδες και οι πρόγονοι μας. Τότε πού ο λόγος του ανθρώπου ήτανε και η υπογραφή του και η καθημερινή του ημέρα περιέκλειε και μια καλή πράξη Ας γυρίσει η ανθρωπιά στην καρδιά μας να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες των άλλων χωρίς να τούς προσπερνάμε...όλοι ανήκουμε στο πλήρωμα αυτής της Γης.
Κανένα καράβι δεν ταξιδεύει δίχως τούς ναύτες του καμιά ψυχή δεν ζει δίχως τις μνήμες της...και οι καλές  μνήμες αυτές πού Θεϊκά  αναδομούν εμπεριέχουν προσφορά  και συμπόνια
Ας γυρίσουν οι μνήμες πίσω να θυμηθούμε πώς ήμασταν άνθρωποι και πώς ακόμα παραμένουμε πιστοί στην ανθρωπότητα.ενωμένοι δυνατοί και πάντα Έλληνες με την φιλοξενία στη ψυχή και το φιλότιμο να μας συνοδεύει .
 Καλή χρονιά !!!Καλοτάξιδη η πορεία μας για το 2011!!!

Ολα μου τα καράβια...

Όλα μου τα καράβια 1987....2010...

 Όλα μου τα χρόνια ...
Τα καταθέτω στα μάτια σας μπροστά...
Όλα όσα χάρισα και μου χάρισαν είναι κρυμμένα εδώ...μέσα στα κύματα...χαμένα στα μπλε τα τυρκουάζ τα σιέλ τα μαβιά...
Αποφάσισα να ταξιδέψω μόνη ...αυτοδίδακτη με δυο βιβλία της σπουδής δια αλληλογραφίας.....
Χίλια εννιακόσια ογδόντα και κάτι...περασμένος αιώνας... μνήμες...
πού χρησιμεύει η λογική όταν όλος είσαι συναίσθημα και πάθος?

Γοητεία γεμάτη η ζωή μα και απογοήτευση...
Ας είναι... όσο περισσότερο πονέσεις τόσο ακριβώς και θα χαρείς!!!

Κι εγώ χαίρομαι  ακατάπαυστα με τα χρώματα και τις αποχρώσεις τους,τις θάλασσες πού δεν ταξίδεψα και τα καράβια που δεν με πείρανε μαζί  τους...όλα αυτά ζωγράφισα ...και σε όλα αυτά τον εαυτό μου άφησα ...κάθε έργο και μία μνήμη...

Κάθε ανάμνηση και ένα χαμόγελο !

Όλα μου τα καράβια!!!Αισιοδοξία και χαμόγελα κουβαλούσαν τα αδειάσανε από τα αμπάρια τους στα πόδια μου μπροστά !!!

Τώρα πια μετά από όλα αυτά ξεμπαρκάρω... σιωπηλά καπνίζω στο παράθυρο ...αγναντεύω θάλασσα  ζωγραφίζωντας  πεταλούδες !

Οι δρόμοι της Θάλασσας.

Πότε θα πάμε απέναντι ?

Χρόνια περπατήσαμε τίς ίδιες στεριές στα ίδια πλακάκια της παραλίας πού άπειρες φορές τα μετρήσαμε...

Πότε θα πάμε?

Θάλασσες μού είπες ο κόσμος καί νησιά  παραδεισένια γεμάτα δροσιές και νάματα

Πότε?

Οι ώρες γέρασαν να μας περιμένουν καί τα μνήματα γέμισαν αγάλματα καί καντήλια αναμένα...

Πότε?

Να με κάψουνε θέλω...

στάχτες  μοιρασμένες στα κύμματα...

θάλασσα να μεταμορφωθώ, νάνοίγω δρόμους να περνώ...

να μη υπάρχω γιά κανέναν...

Μιά ζωή ονειροβατώ  και εσύ τροφοδοτείς το όνειρο με τίς υποσχέσεις σου ...και τίς απατηλές σου αποδράσεις ...δρόμους χαράζεις

ζωγραφίζωντας...

δρόμους στήν θάλασσα

Βυθός... αφρός...ουρανός...

σαν τον Οδυσέα πλανήθηκε δές...μέσα στα χρώματα

είκοσι τόσα χρόνια

Ε!καί λοιπόν?Δεν περπάτησες ποτέ σου επάνω σε νερό?Περπάτησες!

Σε ρωτάω πότε και βαθειά μέσα μου γνωρίζω, ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα με πάς απέναντι...ολα είναι μιά απάτη,μιά ψευδαίσθηση.

Εδώ είναι το λιμάνι

Ενα καράβι πάει γιά τον Νοτιά το Bella Aourora μοιάζει...

Απέναντι μου ο Ολυμπος !

καί ο κόσμος πού πιά με τρομάζει...

Θα μείνω εδώ.

Ζω..γραφίζωντας!

Μερικές μικρές αντιγραφές...

Αγιο Ορος.

Ναυάγιο...στήν Μονή Αγίας Άννης...

(λάδι σε καμβά)

Ποσειδώνας καί Αμφιτρίτη λέω εγώ γιατί ο Αίβαζόφσκι τήν Ηώ προτίμησε ...παρέλειψα τήν αγελάδα....καί πρόσθεσα ένα αλογο...Αλλωστε είχα καί το παιδί τους τον Τρίτωνα στήν συλλογή μου!

(ξύλο δίκτυ καί πηλός μαζί με λίγο χρώμα.Επινοήθηκε καί  κατασκευάστηκε τον περασμένο αιώνα)

Στο διά ταύτα ...μας πεδεύει ένα κύμαπού δέν θέλω να τελειώσει.....

Σε λίγο καιρό θα αρχίσουν οι καύσωνες ...το διαλυτικό θα τρυπάει ρουθούνια και η δυσωσμία του θα αναδεύει στομάχια...Θα καταθέσω τα πινέλα μου καί θα αρχίσω τον χορό τής βροχής...μιάς και αυτό το καλοκαίρι πάλι δεν  θα έχει θαύματα...

Τού χρόνου ίσως....

Ο χορός της βροχής !Ο χορός της Θάλασσας!

Τά χρώματα σαν  να με φωνάζουν κάνε μας κύμματα καί εμείς θα σε ταξιδέψουμε,τα σύννεφα σκύβουν καί με φιλούν

Εγώ είμαι το καράβι  όλα είμαστε ένα καί η καταιγίδα γιά παρέα μας!!!

Kαλό καλοκαίρι!

Δέν έχω καί πολύ όρεξη τον τελευταίο τον καιρό...πιό πολύ με ανησυχεί η καταστροφή πού γίνεται στίς θάλασσες τού κόσμου...καί μετά η καταστροφή τής οικονομίας , έτσι η αλλιώς μιά ζωή λιτά περνάω...

Με απασχολεί καί με προβληματίζει αυτή η ανεξέλεγχτη καί ακούσια κατρακύλα πού έχουμε πάρει όλοι μαζί καί αν είναι να γκρεμοτσακιστούμε  ας πέσουμε  από αυτόν εδώ τόν βράχο...πιό κάτω είναι η πισίνα!!!

Καλό καλοκαίρι να το ονειρευτούμε καί να το πραγματοποιήσουμε...γιατί έτσι όπως μας πάνε ...δέν ξέρουμε εάν καί πώς... θα ζήσουμε....